The inappropriate box
Aangemaakt
Laatste actie
Nieuwsposts
Forumposts
Gastboekposts
Chatactiviteit
Albumfotos
Albumposts
Films
Filmposts
Muziekposts
|
05/06/09 20:38
20/03/10 23:28
75
255
1.449
0 %
0
115
0
0
0
|
Me, myself and my ego
| Leeftijd | 20 |
| Geboren op | 10/01/1990 |
| Geslacht | v |
| Status | |
| Woonplaats | |
| Provincie | Antwerpen |
| Land | |
| Lievelingskleur | | "The colors of the wind" | | Muzieksmaak | | Omniproth de Glansrijke | | Films | | Homeward bound : the incredible journey | | Televisie | | www.retrojunk.com | | Games | | "Ouw bommakes doodrijden", Piranha Panic | | Boeken | | Geen Aspe | | Hobby´s | | Mezelf entertainen | | Sport | | Denksport (moehah) | | Lievelingseten | | Alles wat met chocolade, caramel en vanille te maken heeft (en de tiramisu van mijn mama is goddelijk) | | Huisdieren | | Later, als ik groot ben, adopteer ik 25 asielkatten (of 26) | | Extra info | | There are only two tragedies in life : one is not getting what one wants, and the other is getting it |
|
Word up |
«
‹
(1/75)
›
»
|
| maandag, 08/03/10 19:40 | II.
Even later is het etenstijd. Een trieste, ongezellige bedoening met gedoe van pilletjes en drankjes om de sfeer nog meer te verpesten. Mijn mama en ik helpen mijn oma naar de eetruimte, want ze kan inderdaad niet meer stappen en alles lijkt haar ontzettend veel moeite en pijn te kosten.
In de zaal wordt ze vrolijk begroet door enkele andere dames, die haar graag schijnen te hebben. Zoals altijd, heeft mijn oma hier ook meteen vriendinnen gemaakt, ondanks haar mentale achteruitgang.
Terwijl mijn oma en opa eten (godzijdank doen ze dat nog), valt mijn blik op een oude man die aan een andere tafel zit. Ik weet nog dat hij enkele weken geleden de gang op en neer aan het stappen was, iedereen vriendelijk “goedendag” zei en een zekere levensvreugde in zich leek te hebben, die ondertussen blijkbaar helemaal weg is. Met het hoofd schuin zit hij roerloos naar de rand van de tafel te kijken, geen aanstalten makend om iets te eten of te drinken. Zo blijft hij een halfuur zitten, onbeweeglijk, als versteend, met een lege blik. Uit medelijden krijg ik zin om naar hem toe te lopen en te vragen wat er aan de hand is, om hem toch iets te laten eten of gewoon wat aandacht aan hem te schenken, maar ik durf niet en blijf zitten. Ik wil hier zo snel mogelijk weg.
Terug in de kamer is mijn oma zo bleek geworden dat het ons echt zorgen baart, en mijn moeder besluit dan ook om een verpleegster te laten komen om eens naar haar te kijken. Na een druk op het belletje verschijnt er gedurende twintig minuten niemand. Als we een verpleegster gaan zoeken blijkt die op een andere afdeling te zitten, iets wat in mijn ogen écht niet kan. Ik heb zin om tegen dat mens te schreeuwen, om haar te zeggen dat het haar schuld zal zijn is als er iemand doodvalt, maar ergens weet ik natuurlijk ook wel dat zij het niet kan helpen dat er zo weinig personeel is.
De verpleegster helpt mijn oma op het toilet. We hadden haar met stoel en al naar de wc-pot geschoven, omdat ik de indruk kreeg dat er een vieze geur rond haar hing en haar pamper eventueel ververst zou moeten worden. Omdat oma echt niet meer uit haar stoel op kon staan, zelfs niet met hulp, hadden we haar dan maar zo verplaatst.
Ik probeer mijn ogen zoveel mogelijk af te wenden omdat ik het gênant en pijnlijk vind voor mijn oma en mezelf om naar het hele toiletgedoe te kijken. Het is al erg genoeg dat de verpleegster en mijn mama mijn oma uitkleden en alles meemaken.
Ik hoor dat er iets vlakbij mijn voeten gegooid wordt en als ik zie wat het is, schrik ik en spring ik van walging uit de stoel op. Die verpleegster had er niet beter op gevonden dan de gebruikte pamper gewoon op de grond te gooien. Nu weet ik ineens ook waarom de vloer overal zo aan je schoenen kleeft, dat het lijkt alsof je door een veld van uitgespuwde kauwgomballen moet stappen.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik me realiseer dat ik het hier echt haat. Nerveus en bedrukt begin ik op de gang rond te lopen, omdat ik ook niet langer kan aanzien wat mijn opa een het doen is, dat maakt me alleen nog zenuwachtiger. Die had ondertussen zijn hele kleerkast overhoop gehaald en was aan een verkleedfeestjes begonnen. Broek aan, broek uit, trui aan, trui weer uit, soms twee broeken en vijf truien over elkaar. Arme opa.
In de auto op weg naar huis zie ik dat mama aan het huilen is. Niet verwonderlijk natuurlijk. Ik zou niet weten wat ik moet zeggen om haar te troosten, het is nu eenmaal een trieste situatie. Zelf voel ik me ook verdrietig, kwaad en ontredderd, verbitterd ook. Maar er komen geen tranen. Ik probeer aan leuke herinneringen te denken, herinneringen aan toen mijn oma nog gezond was en als een tweede moeder voor mij fungeerde. Maar die denkbeelden maken snel plaats voor gedachten aan de ellendige situatie waarin mijn grootouders nu verzeild geraakt zijn. Mistroostig begin ik dan maar weer aan het tellen van appelblauw-zeegroene auto’s. De vorige keren bij elkaar opgeteld zat ik al aan 76. Twee meer dan de leeftijd van mijn grootouders.
|
|
Naked pictures (of your mother)
|
Truth titillates the imagination far less than fiction
|
|
Let's start a nuclear war
Lose control of my rock 'n roll
|
|
Ik vind het wel leuk. Ik kan creatief zijn, ik heb veel contact met verschillende mensen, ik krijg zelfs veel verantwoordelijkheid (het valt nog te zien of dat wel een goed idee is natuurlijk). En het belangrijkste is dat ik eindelijk het gevoel heb dat ik iets tastbaar aan het doen ben dat gewaardeerd wordt. 