Index   Profiel   Chat       Foto   Film   Post       Forum   Tag   Zever       Muziek   Agenda   Playlist
26/07/14 15:10
Online: 39
Naam : 
           Login : 
 Help
         
   

School «    ( 1 / 1 )    »
rouwen bij mensen met een diep mentale beperking



sample

Hallo Noxanen!

School biedt me wekelijks wel eens leuke opdrachten aan, en een van die opdrachten gaat nu rond rouwen. Ik zit momenteel op de richting 'leefgroepenwerking' (= opvoeder, begeleider ...). Voor het vak Godsdienst dienen we activiteiten voor te bereiden rond rouwen. Dit voor mensen met een normale intelligentie, een licht mentale berpeking, en een matig tot diep mentale beperking.

Mijn vraag 1: Hoe kan ik mensen met een diep mentale beperking laten ervaren dat een persoon er niet meer is?
Mijn vraag 2: Hoe laat ik deze mensen omgaan met rouwen?
Mijn vraag 3: Heeft er iemand enig idee hoe ik met die personen een activiteit kan doen rond rouwen?

Ik kan wel teksten en gedichten en bla bla voor gaan lezen, maar tot hoever begrijpen zij dit...

Alvast bedankt.
07/03/13 22:46
homecoming

Bij mij op stage had een vrouw met een matig-diepe mentale beperking haar moeder verloren. Voor haar helpte het om veel met foto's van haar bezig te zijn. Ze "vertelde" (haar naam vernoemen en wat losse woorden brabbelen) ook vaak over haar en als je gewoon luisterde zag je aan haar dat haar dat deugd deed.

Haar moeder is wel enige tijd voor ik daar stage deed gestorven, dus hoe ze het op dat moment beleefde weet ik zelf ook niet, maar misschien ben je er wel iets mee. Succes !
07/03/13 22:57
sample

oke, dit helpt me wel verder. maar een overlijden in een leefgroep ligt anders... dan is het ook een activiteit die niet individueel, maar in groep gebeurd. iemand hier ervaring mee?
07/03/13 23:01
MMetamorphosis

He zo leuk, op mijn vorige stage heb ik daar een heel werk rond gemaakt, allez, dat was wel over een persoon met een ernstig mentale beperking maar dat was eigenlijk een case over twee broers, en die met een ernstig mentale beperking was mijn volgcliënt en de broer met een diep mentale beperking niet. Ik heb volgens mij nog steeds een artikel staan waar specifiek richtlijnen instaan bij elk verstandelijk niveau. Moest ge interesse hebben, laat maar weten. 't Is wel in't engels. Euhm om even te antwoorden:

1) die persoon gaat dat moeilijk onmiddellijk kunnen beseffen en dat gaat ook moeilijk zijn om hen dat duidelijk te maken. Ge kunt hen betrekken bij de begrafenis, in dat artikel stond bvb ook dat het vaak helpt dat die persoon zo gaat kijken naar het lijk als ge dat kunt gaan bezoeken. Dat kan blijkbaar ook wel averechts werken. Sommigen zijn dan blijkbaar bang dat ze zelf niet meer wakker gaan worden als ze slapen omdat dat in die kist zo'n beetje lijkt alsof die persoon slaapt. Maar blijkbaar zijn rituelen dus heel belangrijk

2) Zij gaan normaal vooral last hebben van de situatie die verandert, allez, niet dat ze die persoon niet graag hebben maar die voelen dat dus vooral aan bvb de zondagse uitstap naar het pannekoekenhuisje dat wegvalt, of minder bezoek,...Ik had bvb. ook een kerel diens vader dood was gegaan en die heeft dan ongeveer een jaar erachter ofzo serieuze gedragsproblemen gekregen maar wij proberen dan bvb nog eens op uitstap te gaan naar plekken waar die vader hem mee naartoe nam. Dus het belangrijkste is de structuur van alledag zoveel mogelijk hetzelfde houden om hen een houvast te geven.

3) Ik weet dat ze bij personen met een ernstig mentale beperking soms verhalen voorlezen waarin het hoofdpersonage's beste vriend sterft ofzo, om zo het onderwerp aan te brengen.. Bij personen met een diep mentale beperking is dat denk ik eerder basale stimulatie, vooral ervoor zorgen dat ge er echt zijt en ook naar hen luistert, ookal kunnen ze niet spreken, gewoon luisteren naar hun verhaal dat ze vaak non-verbaal uitdrukken. En ook geen schrik hebben om tegen hen te spreken daarover. Ze begrijpen soms echt meer dan ge denkt en ge kunt zelf ook veel vertellen met uw houding in uw ogen e.d. wat ze mss wel zullen oppikken
07/03/13 23:01
MMetamorphosis

Quote door sample
oke, dit helpt me wel verder. maar een overlijden in een leefgroep ligt anders... dan is het ook een activiteit die niet individueel, maar in groep gebeurd. iemand hier ervaring mee?


Bij ons was het dan vooral heel belangrijk dat ze allemaal de kans kregen om naar de begrafenis te gaan. En wat ik zou doen is misschien wat dingen maken samen met hen bvb: een collage met foto's van haar en de groep om die dan een tijdje in de groep op te hangen ofzo?
07/03/13 23:03
LastKiss

Er zijn redelijk veel boekjes over rouwen voor peuters / kleuters. Ik heb er zo al een aantal gebruikt op stage om uit voor te lezen, zelf wat bij te vertellen, naar hun verhalen te vragen,...
07/03/13 23:04
pinnapavonis

Iemand in mijn klas heeft zijn project daar rond gedaan: die maakte een rouwkoffer. Daarin zaten dan kleinere koffertjes voor de mensen die iemand verloren waren. Dat koffertje mochten ze dan zelf schilderen, beplakken met foto's, ... En in dat koffertje mochten ze dan herinneringen steken. (voorwerpen, teksten, foto's, ...)

In die grote rouwkoffer zaten ook, zoals LastKiss zegt, boekjes om voor te lezen. Ook een 'schatkist' om een brief te schrijven naar degene die overleden is. Een knuffel zat er ook in (de mascotte van de leefgroep was dat bij haar) en een weergave van alle emoties op papier. (Zodat iemand die bijvoorbeeld niet goed kan spreken deze kan aanduiden.)

Ik weet niet echt of het zo bruikbaar is voor mensen met een diep verstandelijke beperking. Maar misschien dat je er toch 'n idee kan uithalen of zo.
08/03/13 07:37
xRauwrr

Mijn papa werkt in een wooncentrum voor mentaal gehandicapten, en als daar iemand overleden is maken ze meestal in het centrum zelf een rouwkamer (daar staat dus de halfopen doodskist voor de begrafenis, kunnen ze ieder moment even langs komen om afscheid te nemen, komt de familie ook een kruisje geven, ...). De muren zijn dan bedekt met zwarte, fluwelen doeken en er ligt een boek waarin ze iets kunnen schrijven.
Ik heb ook al gemerkt dat er na het overleden een tijdje een kast wordt omgebouwd tot een soort van altaar. Daar staan dan foto's op van de overledene, het doodsprentje, een kruisbeeld misschien en een kaarsje of zo.
Later ziet ge ook dat die persoon altijd aanwezig blijft. Hij/zij blijft altijd hangen tussen de foto's in de gang en in de living van zijn/haar leefgroepje staan altijd een paar foto's.
Geen idee of ge daar wat mee zijt.
08/03/13 09:54
AB12

Bij mij is vorig jaar op stage ook iemand plots overleden. We hebben die persoon toen op zijn bed gelegd en dat mooi versierd (met tekeningen, knutselwerkjes, materiaal dat hem typeerde,...) en dan mocht de rest van de leefgroep hem gaan groeten. Nadien hebben we dan ook een afscheidsceremonie gehouden in de voorziening zelf waar iedereen een tekstje mocht voorbrengen, een tekening mocht maken of gewoone eens goed kon uithuilen.
Wat ik ook wel leuk vond is dat iedereen een voorwerp kreeg dat van hem was geweest (een muts, een sjaal, een knuffel,...) zodat hij toch wel een beetje bij hen kon blijven. Als ze het dan moeilijk hadden konden ze dit aanduiden door dat voorwerp te nemen.
Ik weet wel niet of ge hier echt iets mee zijt aangezien dat dat vooral mensen met een licht tot matige beperking waren.
08/03/13 12:23
missyclawfinger

Uhm, 't is belangrijk om ze dingen te laten 'doen', neem ik aan.
Dat kan eigenlijk vanalles zijn. Een tekening maken, dat werd hier al genoemd.

Verder kunt ge ook rond 'loslaten' werken, dat iedereen bijvoorbeeld een heliumballon laat vliegen, nadat ze een kort woordje van afscheid gezegd hebben. (die tekening kan daar ook aanhangen)
Laat ze een kaarsje uitblazen, of juist aansteken.
Print een foto uit en maak daar zelf ne kader rond, waar iedereen een stukje aan kan knutselen en geef dat een mooi plekje ergens.

Maar mijn ervaring leert inderdaad ook dat die daar op één of andere manier sneller over zijn als andere mensen...
08/03/13 16:56
MMetamorphosis

Quote door missyclawfinger

Maar mijn ervaring leert inderdaad ook dat die daar op één of andere manier sneller over zijn als andere mensen...


'k Vind dit wel wat kort door de bocht om eerlijk te zijn.. Dat hangt echt af van persoon tot persoon, bij hen is de rouw vaak, zelfs meestal uitgesteld. 't Is niet omdat die personen zich niet kunnen uitdrukken als een normaal persoon en omdat ze de rouw anders ervaren dan wij dat ze er 'sneller over zijn'. 't Is gewoon véél minder duidelijk afgeleid, het rouwgedrag.
a
Verder vind ik dat er hier echt wel al goede ideeën aangebracht zijn, wel allemaal iets te hoog van niveau als het gaat over een diep verstandelijk beperkte persoon. Ik ben wel heel benieuwd wat de topicstarter hier allemaal mee gaat doen :D
08/03/13 20:38
sample

Ik ben er echt nog niet uit... ik heb ondertussen ook contact genomen met de pastoor van vzw stijn. die zou me een hele stap verder kunnen helpen. de ideeën die hier staan, zijn al heel goed, waarvoor dank.

mensen met een diep mentale beperking uiten een rouwproces heel anders dan ons... en zoals MMetamorphosis al zei, vaak ook later. Het besef dat iemand er niet meer is komt pas later denk ik
09/03/13 14:09
ViciousMistress

Van mensen met een diep verstandelijke beperking weten we dat zij dat meestal nooit begrijpen of pas achteraf. Belangrijk is dat de persoon de dode kan groeten: dus voornamelijk de persoon voelen. En het is ook belangrijk dat iedereen in zijn/haar omgeving hetzelfde zegt bv. 'papa is in de hemel'. We weten echter nooit of ze dat ooit gaan begrijpen...

Ik werk met mensen met een ernstig/diep verstandelijke beperking en een bewoner van mij haar papa is net gestorven. Hij had kanker en ze heeft hem zien aftakelen. We vonden het belangrijk dat ze dat proces mee volgde, dus we hebben geskypt met papa en af en toe op bezoek geweest. Nu is hij net gestorven maar spijtig genoeg wou papa het niet dat we met haar kwamen groeten. We gaan wel (een stukje) naar de begrafenis met haar.
10/03/13 12:19
ViciousMistress

Quote door missyclawfinger


Maar mijn ervaring leert inderdaad ook dat die daar op één of andere manier sneller over zijn als andere mensen...


Nope.
Dat kan jaren later naar boven komen (meestal onder een vorm van probleemgedrag).
10/03/13 12:20
ViciousMistress

Rouwkoffer is inderdaad nuttig maar dat hangt dan weer van persoon tot persoon af.. In mijn specifiek geval was dat echt niet nuttig..
10/03/13 12:23
sample

Mijn taak is om een activiteit te maken voor de hele leefgroep. heb hier heel veel nuttige tips gevonden om individueel te doen, maar in een groep is het moeilijk om iedereen persoonlijk te benaderen...

Ik bedank iedereen alvast voor de nuttige inbreng, als er nog ideeën of tips zijn omtrent het rouwen in groep, altijd welkom!

Groetjes
10/03/13 21:41
«    ( 1 / 1 )    »

Reageer


Om in dit forum te reageren moet je wel lid zijn en je moet ingelogd zijn, je kan je hier registreren en dan heb je ook ineens een eigen profiel. Indien je al lid bent kan je jezelf rechts bovenaan inloggen















   



2
© 2001-2014 Noxa      emailadres       Privacy verklaring
Geladen in 0.028207 seconden.